Prosper z Akwitanii był chrześcijańskim pisarzem z V wieku i oddanym wyznawcą Augustyna z Hippony. Urodzony w Limoges, przeprowadził się później do Rzymu, gdzie służył papiestwu w charakterze sekretarza lub notariusza. Jest uznawany za znaczącego teologa, który żarliwie bronił doktryn augustiańskich, szczególnie tych dotyczących konieczności łaski Bożej, przeciwko współczesnym mu oponentom. Poza wkładem teologicznym, jest znany ze swojej pracy historycznej, będąc pierwszą osobą, która kontynuowała uniwersalną kronikę Hieronima.
Życie i dzieła
Rodowity Akwitan, Prosper uciekł do Marsylii podczas inwazji Gotów na Galię. Ostatecznie osiadł w Rzymie, gdzie wspierał różnych papieży, w tym Celestyna I i Leona I. Do jego dorobku literackiego należą historia świata obejmująca wydarzenia do roku 455, a także kilka traktatów teologicznych. Autor takich dzieł jak De vocatione omnium gentium oraz różnych zbiorów maksym i epigramatów, które miały prowadzić do chrześcijańskiego życia w oparciu o zasady augustiańskie.
Dziedzictwo teologiczne
Prosper odegrał kluczową rolę w kształtowaniu średniowiecznego rozumienia łaski. Poprzez kompilowanie zbiorów nauk augustiańskich i pisanie polemik przeciwko przeciwnikom, takim jak pelagiani i Jan Kasyan, pomógł ugruntować doktrynę łaski w Kościele. Jego wysiłki na rzecz rozpowszechniania i obrony tych idei uczyniły go kluczową postacią wśród wczesnych zwolenników augustynizmu.
Kult
Jako święty w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej, Prosper jest wspomniany corocznie 25 czerwca. Jest pamiętany za swoje oddanie ortodoksji oraz wysiłki na rzecz propagowania nauk Augustyna zarówno w prozie, jak i w poezji.