Zenon Prorok był egipskim mnichem i Ojcem Pustyni, który żył w V wieku. Pochodził z regionu Sketis, gdzie został uczniem pustelnika Sylwana z Gazy. Jest powszechnie uznawany za duchowego mentora Piotra Iberijczyka oraz za osobę, która często podróżowała między różnymi ośrodkami monastycznymi, w tym Jerozolimą. Znany z dokonywania cudów, ostatecznie spędził okres całkowitej izolacji jako pustelnik przed śmiercią około 451 roku n.e.
Życie i posługa
Po podążaniu za Sylwanem z Egiptu do Gazy, Zenon spędził większą część późniejszego życia w Palestynie. Często podróżował do różnych wspólnot monastycznych, zapewniając duchowe przewodnictwo wielu wyznawcom. Ostatecznie osiadł w Kefar Shearta około 440 roku n.e. Zgodnie z tradycją palestyńskiego monastycyzmu, swój ostatni rok życia spędził w całkowitej izolacji jako pustelnik, zanim odszedł.
Kult i dziedzictwo
Zenon jest wspominany jako wzorcowa postać ideału eremickiego. Jego życie zostało udokumentowane w pismach Jana Rufusa, konkretnie w Plerophoriae oraz Życiu Piotra Iberijczyka. Jest on również wspomniany w Apophthegmata oraz w dziele Theophrastus autorstwa Aeneasza z Gazy. Kościół Prawosławny czci go jako świętego 19 czerwca.