Prokop z Sazawy był czeskim benedyktyńskim mnichem, kapłanem i pustelnikiem, który żył w przybliżeniu od 970 do 1053 roku. Urodzony w wiosce Chotouň, kształcił się i został święcony w Pradze, zanim ostatecznie wstąpił do zakonu benedyktynów. Po życiu jako pustelnik w jaskini w pobliżu rzeki Sazawa, założył wspólnotę pustelników, która została później przekształcona w klasztor benedyktyński. Przez dwie dekady pełnił funkcję pierwszego opata klasztoru aż do swojej śmierci w 1053 roku.
Życie i działalność
Po okresie małżeństwa i ojcostwa, Prokop przyjął życie zakonne. Jego wycofanie się na pustkowia przyciągnęło innych pustelników, co doprowadziło do formalnego utworzenia klasztoru w Sazavie około 1032 lub 1033 roku. Jako pierwszy opat prowadził wspólnotę przez dwadzieścia lat. Jego dziedzictwo wiąże się również ze skryptem głagolickim, gdyż niektóre manuskrypty przypisywano jemu lub zamawiano na jego cześć.
Kult
Uznawany za świętego narodowego Królestwa Czech, jest czczony zarówno w tradycji rzymskokatolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej. Jego kanonizacja jest łączona z rokiem 1204, choć relacje historyczne różnią się w kwestii konkretnego przebiegu tego procesu. Jego szczątki zostały przeniesione do Zamku na Hradczanach w 1588 roku, a jego wspomnienie obchodzi się 4 lipca.