Prokop Wiacki był XVII-wiecznym świętym prawosławnym znanym ze swojego życia jako święty głupiec. Urodzony w 1578 roku w pobliżu Chłynowa (dzisiejszy Kirow), doznał upośledzenia umysłowego w wyniku uderzenia pioruna w 1590 roku. Po uzdrowieniu przez świętego Tryfon w Monasterze Wniebowzięcia św. Tryfona, ostatecznie przyjął życie wędrowne i życie świętego głupca. Jest wspominany ze swoich zdolności proroczych, które obejmowały przepowiadanie chorób, śmierci, pożarów oraz zmian w opodatkowaniu.
Życie i posługa
Po wyzdrowieniu Prokop pomagał ojcu Ilariuszowi w cerkwi św. Katarzyny w Słobodskim między 1595 a 1598 rokiem. Później przeniósł się do Chłynowa, aby żyć jako święty głupiec. W tym okresie wykorzystywał swoje postrzegane wglądy duchowe, aby ostrzegać lokalną ludność przed nadchodzącymi katastrofami lub zmianami politycznymi. Podaje się, że przepowiedział własną śmierć, która nastąpiła w grudniu 1627 roku.
Kult
Święty jest upamiętniany w tradycji prawosławnej 21 grudnia. Spoczywa w Monasterze Wniebowzięcia św. Tryfona, położonym na północ od katedry. Jego sława proroka oraz ascetyczny tryb życia sprawiły, że lokalna społeczność czciła go jako sprawiedliwego świętego głupca.