Program Apollo, znany także jako Projekt Apollo, był amerykańskim programem załogowych lotów kosmicznych prowadzonym przez NASA, dzięki któremu w 1969 roku na Księżycu wylądowali pierwsi ludzie. Koncepcja programu powstała w 1960 roku, za prezydentury Dwighta Eisenhowera, a później została poświęcona celowi prezydenta Johna F. Kennedy’ego, jakim było posłanie człowieka na Księżyc przed upływem dekady. Program trwał od 1961 do 1972 roku. Sześć lotów kosmicznych doprowadziło astronautów na powierzchnię Księżyca, a łącznie dwanaście osób spacerowało po jego powierzchni.
Geneza i wczesne planowanie












Program Apollo zrodził się na początku 1960 roku jako kontynuacja projektu Mercury, ponieważ jego statki miały zabierać na pokład trzech astronautów zamiast jednego. W październiku 1960 roku NASA zleciła trzem firmom przemysłowym wykonanie studiów wykonalności. Presja polityczna wzrosła po tym, jak radziecki kosmonauta Jurij Gagarin w kwietniu 1961 roku jako pierwszy człowiek poleciał w kosmos. Kennedy zobowiązał wtedy naród do załogowego lądowania na Księżycu w przemówieniu wygłoszonym przed Kongresem w maju 1961 roku.
Najważniejsze misje i niepowodzenia












Program poniósł poważną porażkę w 1967 roku, gdy pożar w kabinie podczas próby naziemnej pochłonął życie całej załogi Apollo 1. Apollo 11 dokonało pierwszego lądowania w lipcu 1969 roku, które oglądało szacunkowo 650 milionów ludzi na całym świecie. Misja Apollo 13 została przerwana po eksplozji zbiornika z tlenem, a załoga bezpiecznie powróciła na Ziemię, wykorzystując moduł księżycowy jako szalupę ratunkową.
Dziedzictwo












Misje przywiozły 842 funty skał księżycowych, co znacznie poszerzyło wiedzę o składzie i historii geologicznej Księżyca. Program finansował także budowę centrów kosmicznych NASA im. Lyndona B. Johnsona i im. Johna F. Kennedy’ego oraz przyczynił się do postępu w dziedzinie awioniki, telekomunikacji i informatyki. Jego następca, program Artemis, zakłada powrót ludzi na Księżyc nie wcześniej niż w 2028 roku.
