Prochor Lebednyk był ascetycznym mnichem kijowskiej Ławry Peczerskiej, żyjącym w okresie Rusi Kijowskiej. Urodzony w Smoleńsku, zyskał sławę dzięki ekstremalnemu postowi, spożywając jedynie wodę i chleb wypiekany z komosy (szczawiu), co przyniosło mu przydomek. W czasach głodu i niedoborów soli w Kijowie przypisywano mu dokonywanie cudów poprzez zapewnianie ludziom pożywienia i soli. Zmarł w 1107 roku i jest uznawany za świętego i cudotwórcę zarówno w tradycji prawosławnej, jak i katolickiej.
Życie i cuda

Prochor prowadził surowy tryb życia, mieląc komosę na mąkę, aby się pożywić. Podczas dotkliwych głodów przygotowywał ten chleb dla głodujących; podaje się, że smakował on słodko, gdy przyjmowano go z błogosławieństwem, lecz stawał się gorzki, jeśli został skradziony. Rozwiązał również problem niedoboru soli spowodowanego lokalnymi konfliktami, zmieniając popiół w czystą sól poprzez modlitwę. Te akty miłosierdzia i boskiej interwencji doprowadziły ostatecznie księcia Swiatopolka do pojednania z kierownictwem klasztoru.
Kult

Mnich jest czczony jako cudotwórca ze względu na liczne cuda przypisywane mu za życia. Jego wspomnienie obchodzi się 10 lutego. Jest czczony w tradycjach wschodniego prawosławia i katolicyzmu za swój ascetyzm oraz rolę w niesieniu pomocy cierpiącej ludności Rusi Kijowskiej.
