Prochor Iber był gruzińskim mnichem żyjącym w przybliżeniu w latach 985–1066. Urodzony jako Jerzy z Szawszeti, wstąpił do życia zakonnego w swojej ojczyźnie, a około 1010 roku udał się do Ziemi Świętej. Po pobycie w Lawrze św. Sabasa przeniósł się do Jerozolimy, aby zjednoczyć gruzińskich mnichów i zwiększyć ich wpływy w regionie. Najbardziej znany jest z założenia w 1064 roku klasztoru pod Krzyżem, ważnego ośrodka religijnego zbudowanego dzięki wsparciu króla Bagrata IV.
Życie zakonne

Po wczesnym szkoleniu kapłańskim Prochor poszukiwał głębszych studiów duchowych w Lewancie. Spędził dziesięć lat w Lawrze św. Sabasa, gdzie uczył się administracji klasztornej i dyscypliny ascetycznej. Następnie skupił się na organizowaniu gruzińskiego duchowieństwa w Palestynie. Pod jego przewodnictwem klasztor pod Krzyżem gościł niemal osiemdziesięciu mnichów i posiadał kościół, piękne ikony oraz schronisko zbudowane, aby służyć pielgrzymom odwiedzającym to święte miejsce.
Dziedzictwo i kult
Klasztor, który założył, przez kilka stuleci był kluczowym ośrodkiem kultury i manuskryptów gruzińskich. Prochor jest pamiętany dzięki swoim pismom liturgicznym, które zachowały się w zbiorach takich jak Menologium w Bibliotece Bodlejańskiej. Jest czczony jako święty w Kościele Prawosławnym, a jego wspomnienie obchodzi się 12 lutego. Ostatnie lata życia spędził w odosobnieniu na pustyni Arnon.
