Priszka była żydowską chrześcijanką żyjącą w połowie I wieku, uznawaną za świętą w tradycji katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej. Wraz ze swoim mężem, Akwilą, była bliską współpracowniczką apostoła Pawła, pomagając mu w jego działalności misyjnej w różnych regionach, w tym w Koryncie, Efezie i Rzymie. Byli znani z goszczenia wczesnych wspólnot chrześcijańskich w swoich domach, które służyły jako wczesne miejsca kultu. Po wydaniu edyktu cesarskiego wydalającego Żydów z Rzymu, małżeństwo to odbyło szerokie podróże, zanim ostatecznie powróciło do stolicy.
Życie i posługa


Po wydaleniu z Rzymu na mocy edyktu cesarza Klaudiusza, Priszka i Akwila osiedli w Koryncie. Tam pracowali jako wytwórcy namiotów u boku Pawła, zapewniając mu zarówno schronienie, jak i zatrudnienie. Małżeństwo przeniosło się później do Efezu, gdzie pomagali instruować Apollosa w wierze chrześcijańskiej. Paweł chwalił ich później w swoich listach, zauważając, że ryzykowali nawet życie, aby wspierać jego posługę.
Kult


Priszka jest upamiętniana wraz ze swoim mężem, Akwilą. Kościół katolicki obchodzi ich święto 8 lipca, podczas gdy Kościół prawosławny obchodzi je 13 lutego. W niektórych tradycjach wschodnich tylko Akwila jest czczony jako apostoł 14 lipca. Jej imię jest powiązane z titulus Priscae, miejscem w Rzymie tradycyjnie identyfikowanym jako wczesny dom modlitwy należący do jej rodziny.
