Panten był urodzonym na Sycylii teologiem i filozofem, który około 180 roku n.e. pełnił funkcję wybitnego przywódcy szkoły katechetycznej w Aleksandrii. Jako były stoik dążył do pogodzenia doktryny chrześcijańskiej z grecką myślą filozoficzną. Jest uznawany za postać o istotnym wpływie na wczesne debaty teologiczne dotyczące chrystologii, Trójcy Świętej oraz interpretacji biblijnej. Jako nauczyciel był mentorem Klemensa Aleksandryjskiego, który nazywał go czule „sycylijską pszczołą”.
Życie i dzieło

Choć jego własne pisma nie przetrwały, Panten pozostawił znaczący ślad w wczesnej myśli chrześcijańskiej. Wspierał Serapiona z Antiochii w walce z wpływami gnostyckimi. Relacje historyczne Euzebiusza sugerują, że mógł podróżować jako misjonarz do Indii, gdzie rzekomo spotkał wspólnoty chrześcijańskie posługujące się wersją Ewangelii według św. Mateusza. Był kluczową postacią w rozwoju tradycji intelektualnej szkoły aleksandryjskiej.
Kult

Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej, prawosławnej i orientalnej. Jego wspomnienie obchodzi się 7 lipca. Koptyjski synaksar w pewnych kontekstach liturgicznych łączy go również z Klemensem Aleksandryjskim.
