Potapij Jemieljanow był rosyjskim hieromonichem i męczennikiem Kościoła wschodniego, żyjącym na przełomie XIX i XX wieku. Urodzony w rodzinie bezpopowców w guberni ufińskiej, ostatecznie przeszedł z Cerkwi prawosławnej do rosyjskiego Kościoła greckokatolickiego. Służył jako kapłan w parafii staroobrzędowej w Niżniej Bogdanówce, zanim stał się ofiarą surowych prześladowań ze strony frakcji politycznych oraz reżimu radzieckiego. Po latach pracy przymusowej w systemie Gułagu zmarł w 1936 roku w Karelskiej SRR.
Życie i wiara

Wychowany pierwotnie wśród staroobrzędowców, Jemieljanow dołączył później do Cerkwi prawosławnej pod przewodnictwem biskupa Antoniego Chrapowickiego. Podczas studiów kapłańskich coraz bardziej przyciągały go nauki Ojców Kościoła dotyczące pryncypatu papieskiego. W 1918 roku on oraz jego parafianie przyjęli komunię ze Stolicą Apostolską za pośrednictwem rosyjskiego egzarchatu katolickiego. W trakcie rosyjskiej wojny domowej wielokrotnie był aresztowany i uniknął wyroku śmierci wydanego przez oddziały Armii Białej.
Prześladowania i śmierć

Podczas radzieckich kampanii antyreligijnych władze aresztowały Jemieljanowa, oskarżając go o szpiegostwo i przekupywanie obywateli w celu nawrócenia ich na katolicyzm. Spędził niemal dekadę na wyczerpującej pracy fizycznej w różnych obozach, w tym w obozie więziennym na Solowkach oraz przy budowie Kanału Białomorsko-Bałtyckiego. Ostatecznie zmarł w 1936 roku w obwodzie murmańskim po latach więzienia i pracy niewolniczej.
Kult

Jemieljanow jest uznawany za świętego i wspominany za niezłomność w wyznawanych przekonaniach religijnych mimo intensywnej presji społecznej i politycznej. Jest czczony jako męczennik rosyjskiego egzarchatu katolickiego. Jego wspomnienie obchodzone jest 14 sierpnia.
