Porfiriusz Rubanowicz był prawosławnym kapłanem, który żył w latach 1883–1943. Po ukończeniu studiów teologicznych w Pińsku, gdzie nauczał śpiewu kościelnego, wstąpił do seminarium w Mińsku. Służył jako proboszcz w Dobrasławce, a później w Zasławlu. Jego posługa charakteryzowała się dobrocią i troską o parafian, lecz ostatecznie jego służba doprowadziła do dotkliwych prześladowań ze strony władz radzieckich w epoce stalinowskiej.
Życie i prześladowania
Po święceniach kapłańskich w 1909 roku, Rubanowicz służył wspólnocie w Zasławlu aż do 1936 roku. W tym czasie, w 1928 roku, został aresztowany za niepłacenie podatków nałożonych na instytucje religijne. Po zamknięciu i dewastacji jego kościoła, kontynuował nielegalne sprawowanie nabożeństw w kościele cmentarnym. W 1937 roku został ponownie aresztowany za propagandę antyradziecką i skazany na dziesięć lat robót obozowych. Zmarł w 1943 roku w pobliżu Homia.
Kult
Został w pełni zrehabilitowany w 1989 roku. W 1999 roku Egzarchat Patriarchatu Białoruskiego kanonizował go jako nowego męczennika w ramach Zgromadzenia Nowych Męczenników Eparchii Mińskiej. Od 2000 roku jest czczony w całej Cerkwi Prawosławnej.