Pompiliusz Maria Pirrotti był włoskim pijarystą, pedagogiem i teologiem żyjącym w XVIII wieku. Urodzony jako Domenico Michele Giovan Battista w 1710 roku, wstąpił do zakonu pijarów i przyjął imię swojego zmarłego brata. Służył jako nauczyciel i kaznodzieja na terenie Królestwa Neapolu, zyskując tytuł „Apostoła Abruzzi” dzięki swojej oddanej pracy z dziećmi. Mimo trudności politycznych i tymczasowego wygnania z królestwa z powodu krytyki jego miłosiernego podejścia do grzeszników, pozostał znaczącą postacią religijną aż do śmierci w 1766 roku.
Życie i posługa

Po opuszczeniu rodzinnego domu, aby podążać za powołaniem religijnym, Pirrotti wstąpił do zakonu pijarów i został święconym w 1734 roku. Pełnił różne funkcje, w tym służył jako nauczyciel literatury oraz przełożony w Lecce. Podczas głodu w 1765 roku zapewniał żywność ubogim. Jego posługa charakteryzowała się głęboką pobożnością do Najświętszej Maryi Panny i Najświętszego Serca Jezusa, a on sam założył konfraternię „Miłosierdzie Boże”, aby wspierać umierających.
Świętość i kult

Został beatyfikowany przez papieża Leona XIII w 1890 roku, a później kanonizowany na świętego przez papieża Piusa XI w 1934 roku. Jego szczątki zostały przeniesione do poświęconego mu sanktuarium w 1966 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 15 lipca, a kościół w Montecalvo Irpino nosi imię jego patrona. W 2010 roku ustanowiono specjalny rok jubileuszowy na pamiątkę trzystu lat od jego urodzenia.
