Polichronius był syryjskim pustelnikiem żyjącym w IV wieku w pobliżu miasta Kira. Jako uczeń Zewina, był znany ze swojego głębokiego oddania, często spędzając całe noce na modlitwie. Jego życie zostało udokumentowane przez Teodoreta z Cyru, który osobiście znał mnicha i zapisał jego biografię w Historii miłośników Boga. Nawet w starości Polichronius zachowywał surowy tryb życia, choć okazywał wielkie współczucie swoim pomocnikom, którzy zmagali się, aby dotrzymać mu kroku w nieustannym czuwaniu modlitewnym.
Życie ascetyczne
Aby uniknąć grzechu pychy, Polichronius praktykował pokutę w ukryciu. Choć unikał noszenia widocznej koszuli z włosia, aby zapobiec próżności, podczas modlitwy prywatnie kładł na swoich ramionach ciężki dębowy korzeń. Żył również w skrajnym ubóstwie, odmawiając przyjmowania złota lub darów oferowanych przez innych. Jego pokora była godna uwagi; podczas spotkania z lokalnym władcą uklęknął, aby ucałować jego stopy, prosząc urzędnika jedynie o modlitwę za niego, zamiast prosić o jakiekolwiek osobiste przysługi.
Kult i cuda
Teodoret z Cyru odnotował cud, w którym Polichronius napełnił pusty naczynie olejem, wkładając do niego raki podczas suszy. Ze względu na swoją głęboką świętość i zdyscyplinowane życie duchowe, jest uznawany za świętego zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Żył jeszcze w 444 roku, kiedy Teodoret pisał swoje historyczne relacje o świętych mężach.