Point-to-Point Protocol (PPP) to protokół komunikacyjny warstwy łącza danych, który łączy dwa routery bezpośrednio, bez żadnego hosta ani innego sprzętu sieciowego pośrodku. Może zapewniać wykrywanie pętli, uwierzytelnianie, szyfrowanie transmisji oraz kompresję danych. PPP działa w wielu rodzajach sieci fizycznych, w tym na łączach szeregowych, liniach telefonicznych, połączeniach komórkowych, ISDN i łączach światłowodowych. Dostawcy usług internetowych od dawna wykorzystują go do połączeń dial-up klientów, a jego pochodne są powszechnie używane do nawiązywania połączeń internetowych DSL.
Geneza i konstrukcja
PPP w dużej mierze zastąpił starszy protokół Serial Line Internet Protocol oraz kilka standardów operatorów telefonicznych stosowanych w obwodach synchronicznych i asynchronicznych. Wymaga jedynie obwodu dupleksowego i obsługuje wiele protokołów warstwy sieciowej, m.in. IP, IPX i AppleTalk. W przeciwieństwie do SLIP sprawdza, czy pakiety docierają nienaruszone, i ponownie wysyła uszkodzone, dzięki czemu jest bardziej niezawodny. Jego konstrukcja czerpała z rozwiązań, które wcześniej pojawiały się wyłącznie we własnościowych protokołach warstwy łącza danych.
Składniki i konfiguracja
PPP składa się z trzech elementów: metody enkapsulacji do wysyłania datagramów, protokołu kontroli łącza (Link Control Protocol), który nawiązuje, konfiguruje i testuje łącze, oraz jednego lub więcej protokołów kontroli sieci (Network Control Protocols), które negocjują ustawienia dla każdego protokołu warstwy sieciowej. Opcjonalne funkcje obejmują uwierzytelnianie za pomocą protokołów takich jak CHAP i PAP, kompresję zwiększającą efektywną przepustowość oraz wykrywanie pętli za pomocą liczb magicznych, dzięki którym węzeł może rozpoznać, że jego własne komunikaty wróciły do niego.