Plegmund był dziewiętnastowiecznym dostojnikiem pochodzenia mercyjskiego, który sprawował urząd arcybiskupa Canterbury. Przed objęciem urzędu arcybiskupiego w 890 roku żył jako pustelnik w Plemstall i służył jako uczony na dworze króla Alfreda Wielkiego. Do jego wkładu intelektualnego należało przetłumaczenie dzieła Pastoral Care na staroangielski. W trakcie swojej kariery pełnił istotne obowiązki kościelne, takie jak koronacja króla Edwarda oraz ustanowienie czterech nowych siedzisk biskupich w Winchester.
Życie i kariera

Po służbie jako uczony u boku króla Alfreda, Plegmund został wybrany na arcybiskupa Canterbury w 890 roku. Otrzymał pallium od papieża Formosa, a później, w 908 roku, udał się do Rzymu, gdzie pozyskał relikwie świętego Błażeja. Jego przewodnictwo obejmowało udział w soborach Edwarda Starszego oraz poświęcenie wieży New Minster w 909 roku. Zmarł w 914 lub 923 roku.
Kult

Uznawany za świętego w tradycji katolickiej, Plegmund jest upamiętniany podczas konkretnego święta 2 sierpnia. Jego dziedzictwo jako uczonego i przywódcy religijnego pozostaje częścią zapisu historycznego wczesnego Kościoła angielskiego.
