Placido Riccardi był włoskim benedyktyńskim mnichem z Kongregacji Cassinese żyjącym w XIX wieku. Urodzony w Trevi w 1844 roku, wstąpił do klasztoru św. Pawła poza Murami w 1866 roku, a dwa lata później złożył śluby wieczyste. Po zwolnieniu z więzienia we Florencji, gdzie przebywał z powodu unikania służby wojskowej, został święconym kapłanem w 1871 roku. W trakcie swojego życia zakonnego pełnił różne funkcje, w tym był mistrzem nowicjatu, duchownym kierownikiem w Perugii oraz rektorem Bazyliki Farfa.
Życie i służba
Po święceniach kapłańskich Riccardi poświęcił znaczną część swojego życia kierowaniu wspólnotą monastyczną i przewodnictwu duchowemu. Pracował jako mistrz nowicjatu, a w 1882 roku przeniósł się do Perugii, aby pełnić funkcję duchowego kierownika. Mimo cierpienia na malarię, która zaczęła mu dokuczać od 1881 roku, kontynuował swoje obowiązki, aż w końcu w 1894 roku został rektorem Bazyliki Farfa. Zmarł w Rzymie 15 marca 1915 roku.
Kult
Kościół katolicki uznaje jego świętość poprzez kilka etapów formalnego uznania. W 1944 roku został ogłoszony błogosławionym przez papieża Piusa XII. Później, w 1954 roku, został beatyfikowany przez tego samego papieża. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 15 marca.