Piros z Breti był mnichem żyjącym w VI wieku, pochodzącym z Syrii. Jako jeden z dwunastu wybranych uczniów towarzyszył mnichowi Janowi, gdy opuszczali syryjską pustynię. Po pobycie na górze Zaden we wspólnocie monastycznej pod przewodnictwem Jana, udał się do Kartlii pod przewodnictwem biskupa Ise. W hagiografii prawosławnej uznawany jest za wzór duchowego płaczu i wspominany jest ze względu na swoje ascetyczne życie oraz przewodnictwo monastyczne.
Życie monastyczne
Po pobycie na górze Zaden, Piros udał się do Kartlii wraz z kilkoma innymi mnichami, w tym Dawidem, Szio, Tadeuszem, Michałem i Izydorem. Podczas służby w tym regionie założył klasztor położony na brzegach rzeki Kvariisckali. Osada ta, znana jako Breti, służyła mu jako główne miejsce zamieszkania i posługi aż do śmierci.
Kult
Święty jest czczony w tradycji prawosławnej. Jest szczególnie celebrowany za swoją głęboką pobożność, co przyniosło mu miano boskiego wzoru płaczu. Po śmierci został pochowany w założonym przez siebie klasztorze w Breti, gdzie jego pamięć jest zachowana dzięki jego dziedzictwu monastycznemu.