Piotr z Villacreces był hiszpańskim franciszkaninem i teologiem żyjącym w XIV wieku, który dążył do życia w surowej pobożności duchowej. Po studiach i nauczaniu na Uniwersytecie w Salamance porzucił karierę akademicką, aby żyć jako pustelnik. Podróżował po Kastylii i La Alcarrii, głosząc kazania ubogim, zanim założył kilka fundacji klasztornych. Jego zaangażowanie w rygorystyczną interpretację reguły franciszkańskiej doprowadziło do powstania specyficznej grupy wyznawców znanych jako villacrecyci.
Życie i działalność

Po studiach w Salamance, Villacreces przyjął ascetyczny tryb życia. W 1376 roku założył klasztor Nuestra Señora de la Salceda niedaleko Tendilla, gdzie wprowadził surowe przestrzeganie reguły zakonu. Później założył klasztor El Abrojo, znany również jako Scala Coeli, oraz kolejny ośrodek niedaleko La Aguilera. Jego sława uczonego i surowości przyciągała wielu młodych franciszkanów do jego odnowionych wspólnot.
Dziedzictwo
Ruch religijny, który zainicjował – villacrecyci – koncentrował się na zdyscyplinowanym przestrzeganiu zasad franciszkańskich. Po jego śmierci w Peñafiel w 1422 roku, jego uczeń, święty Piotr Regalado, przejął przywództwo nad odnowionymi konwentami. Jego wpływ ukształtował kierunek duchowy kilku fundacji klasztornych w regionie.
