Piotr z Sebasty był biskupem z Cesarstwa Bizantyjskiego żyjącym w IV wieku, który sprawował posługę w mieście Sebaste w Małej Armenii. Pochodził z wpływowej rodziny kapadockiej; był bratem Bazylego z Cezarei oraz Grzegorza z Nyssy. Podczas gdy jego rodzeństwo słynęło z dokonań literackich, Piotr był ceniony za praktyczny intelekt i oddanie ascetyzmowi. Odegrał istotną rolę w ówczesnych ruchach monastycznych, a ostatecznie zastąpił swojego brata Bazylego jako przełożony męskiej wspólnoty zakonnej.
Życie i posługa
Po szkoleniu religijnym pod kierunkiem swojej siostry Makryny, Piotr poświęcił się medytacji biblijnej i życiu monastycznemu. Pomógł przekształcić domostwo swojej matki w wspólnotę cenobityczną, a później zarządzał klasztorem w pobliżu swojego brata Bazylego. Jako biskup bronił wiary przed arianizmem i uczestniczył w Soborze Konstantynopolitańskim w 381 roku. Był również znany ze swojej dobroczynności, wykorzystując zasoby klasztorne do pomocy tym, którzy cierpieli podczas dotkliwych klęsk głodu.
Kult
Piotr jest uznawany za świętego w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej. Wspomina się go jako duchowego przewodnika, który zachęcał Grzegorza z Nyssy do napisania kilku ważnych dzieł teologicznych. Jego wspomnienie tradycyjnie obchodzi się 9 stycznia, choć niektóre współczesne kalendarze liturgiczne wyznaczają jego upamiętnienie na 26 marca.