Piotr z Callinicum był VI-wiecznym hierarchą, który sprawował urząd syryjskiego patriarchy Antiochii od 581 roku do śmierci w 591 roku. Urodzony w Raqqa, był dobrze wykształcony w dziedzinie filozofii, teologii oraz kilku języków. Po początkowej odmowie objęcia urzędu patriarchalnego, ostatecznie przyjął przywództwo nad wspólnotą niechalcedońską, aby pomóc w rozwiązaniu wewnętrznych podziałów. Jego rządy charakteryzowały się staraniami o zjednoczenie różnych frakcji oraz rozwiązywaniem sporów teologicznych, w tym konfliktów z triteistami oraz znaczącego schizmy z Kościołem egipskim.
Życie i przywództwo
Piotr objął swoją rolę w okresie intensywnego rozdrobnienia wewnątrz Kościoła syryjskiego. Dążył do pogodzenia różnych grup, takich jak triteiści, żądając od nich wyrzeczenia się konkretnych doktryn. Choć odniósł pewne sukcesy w przywracaniu niektórych biskupów do komunii, jego przywództwo definiowało również wydalenie tych, którzy przyjęli poglądy neochalcedońskie. Jego panowanie charakteryzowało się nawigowaniem w złożonych sporach teologicznych i zarządzaniem dziedzictwem swojego poprzednika, Pawła Czarnego.
Schizma kościelna
Relacje między Piotrem a Damianem, patriarchą Aleksandrii, ostatecznie załamały się z powodu różnic teologicznych. Spór ten doprowadził do schizmy między Kościołem syryjskim a egipskim, która trwała kilka dziesięcioleci i pozostała nierozwiązana aż do 616 roku. Podział ten nastąpił mimo wcześniejszych prób utrzymania komunii przez Piotra oraz jego początkowego wahania przed objęciem tronu patriarchalnego, gdy jego poprzednik jeszcze żył.
Kult
Kościół syryjski uznaje Piotra za świętego. Jest on upamiętniany w Martyrologium Rabban Sliba, a jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 22 kwietnia.