Piotr z Poitiers był jedenastowiecznym biskupem sprawującym pieczę nad diecezją w Poitiers. Urodzony około 1050 roku, wcześniej pełnił funkcję archdiecezjusz, zanim po swoim bracie, Isembertowi II, wstąpił na biskupią stolicę. Jest rozpoznawany ze względu na swoją niezłomność w ochronie praw kościelnych oraz gotowość do konfrontowania współczesnych nadużyć władzy. Jego przywództwo rozciągało się również na założenie opactwa Fontevraud, instytucji, którą pomógł ustanowić na swoim terytorium.
Kariera kościelna
Po służbie jako archdiecezjusz, Piotr został konsekrwowany na biskupa w 1187 roku. Był zdecydowanym liderem, który zasłynął wyzwaniem rzuconym królowi Filipowi I w kwestii nielegalności jego małżeństwa podczas soboru w 1100 roku. Co więcej, ekskomunikował hrabiego Wilhelma za zniewagę biskupa z Angoulême, co było aktem sprzeciwu, który ostatecznie doprowadził do jego wygnania w Chauvigny.
Dziedzictwo i kult
Piotr odegrał kluczową rolę w uzyskaniu aprobaty papieskiej dla opactwa Fontevraud, które założył w 1106 roku. Zmarł w Chauvigny 4 kwietnia 1115 roku. Kościół katolicki czci go jako świętego, a jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 4 kwietnia zgodnie z Martyrologium Rzymskim.
