Piotr z Narbony był franciszkaninem i misjonarzem z Francji żyjącym w XIV wieku. Pragnąc przestrzegać pierwotnych, prostszych reguł swojego zakonu, udał się do Ziemi Świętej. Przebywając tam, wraz z innymi bracią podejmował próby głoszenia chrześcijaństwa muzułmanom. Misja ta, niosąca ze sobą ryzyko śmierci, doprowadziła ostatecznie do jego egzekucji w Jerozolimie w 1391 roku. W tradycji katolickiej jest uznawany za świętego ze względu na męczeństwo.
Życie i śmierć
Urodzony we Francji około 1350 roku, Piotr wstąpił do zakonu franciszkanów w Prowansji. Był związany z ruchem obserwantów, który kładł nacisk na powrót do apostolskiej prostoty. W listopadzie 1391 roku on oraz trzech jego towarzyszy zwrócili się do lokalnego sędziego w Jerozolimie z prośbą o pozwolenie na głoszenie kazań przy Kopule Skalnej. Prośba ta wywołała publiczny sprzeciw, w wyniku czego grupa została aresztowana, a ostatecznie stracona przez ścięcie w pobliżu Bramy Jafy.
Kult
Kościół katolicki beatyfikował Piotra i jego towarzyszy w 1889 roku. Po dyskusjach dotyczących charakteru ich męczeństwa, papież Paweł VI kanonizował ich jako świętych w 1970 roku. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 14 listopada, w rocznicę jego śmierci.