Piotr Tomasz był francuskim karmelity, dyplomatą i prelatem żyjącym w XIV wieku. Urodzony w Périgord w ubogiej rodzinie, wstąpił do zakonu karmelitów i zdobył uznanie dzięki działalności jako kaznodzieja i nauczyciel. Służył jako legat papieski w licznych misjach dyplomatycznych w całej Europie i na Lewancie, w tym w staraniach o mediację między Wenecją a Genuą. Zajmując kilka wysokich stanowisk, został ostatecznie łacińskim patriarchą Konstantynopola oraz arcybiskupem Krety, zyskując uznanie dzięki aktywnemu zaangażowaniu w sprawy wojskowe i religijne na Wschodzie.
Kariera kościelna
Po złożeniu ślubów zakonnych Tomasz służył jako nauczyciel i oficjalny kaznodzieja na dworze papieskim w Awinionie. Piastował kilka urzędów biskupich, w tym pełnił funkcję biskupa Patti i Lipari oraz biskupa Koronu. Jego przywództwo rozciągało się na rolę legata uniwersalnego na Wschodzie, gdzie pracował nad wzmocnieniem obrony w[] Smyrnie i uczestniczył w działaniach wojskowych w Konstantynopolu i na Cyprze.
Misje dyplomatyczne
Jako zaufany przedstawiciel Stolicy Apostolskiej próbował mediować w konfliktach między republikami Wenecji i Genui oraz negocjował sprawy dotyczące dworu królewskiego w Neapolu. Dążył również do zarządzania relacjami między Cesarstwem Bizantyńskim a Kościołem rzymskokatolickim. W późniejszych latach życia pracował nad zorganizowaniem krucjaty w celu odzyskania świętych miejsc, podróżując po różnych europejskich dworach, aby zapewnić wsparcie dla tej misji.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za świętego; został kanonizowany przez papieża Urbana VIII w 1628 roku. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 6 stycznia. Jego dziedzictwo wiąże się z służbą jako obrońcy wiary oraz wysiłkami na rzecz stabilizacji chrześcijańskich terytoriów na Morzu Śródziemnym w okresie znaczących przesunięć geopolitycznych.