Piotr Muromski był w XIII wieku księciem księstwa muromskiego, synem Jurija Władimirowicza. Po śmierci swojego brata Władimira wstąpił na tron i aktywnie uczestniczył w różnych kampaniach wojskowych, wspierając wielkich książąt władzimierskich w konfliktach, takich jak bitwa pod Lipicą. Tradycja głosi, że on i jego żona, często utożsamiana z Fewronią, przyjęli zakon przed śmiercią w 1228 roku. Jest czczony jako święty w Kościele Prawosławnym.
Życie i rządy


Jako władca w Rusi Kijowskiej, Piotr wspierał książąt władzimierskich w kilku znaczących bitwach. Brał udział w obronie Pronska, a później uczestniczył w wyprawach wojennych przeciwko Bułgarom nad Wołgą. Jego panowanie charakteryzowało się lojalnością wobec panującej dynastii władzimierskiej, zapewniając pomoc wojskową podczas różnych regionalnych walk i zmian władzy wśród ówczesnych książąt.
Kult i dziedzictwo

Książę został kanonizowany w 1547 roku wraz ze swoją żoną podczas soboru w Moskwie. Ich relikwie były historycznie przechowywane w różnych katedrach w Muromie, w tym w katedrze Matki Bożej. Po przeniesieniu szczątków, zostały one ostatecznie zwrócone do katedry Trójcy Świętej w klasztorze Trójcy Świętej, gdzie spoczywają w pobliżu swojego pierwotnego miejsca pochówku.
