Piotr Igneo był włoskim benedyktykiem należącym do kongregacji vallombroskiej, który żył w XI wieku i osiągnął wysoki stopień w hierarchii kościelnej. Urodzony we Florencji, pełnił funkcję opata San Salvatore w Fucecchio, zanim został mianowany kardynałem, a ostatecznie kardynałem-biskupem Albano. Był znaczącą postacią w działaniach reformatorskich papieża Grzegorza VII, uczestnicząc w ważnych misjach dyplomatycznych na terenie Niemiec i Francji w celu zwalczania symonii. Jego przydomek, oznaczający „próbowany ogniem”, pochodził od pomyślnego przejścia próby ognia, która miała rozstrzygnąć spór religijny w jego rodzinnym regionie.
Życie i kariera
Jako członek szlacheckiej florenckiej rodziny, Piotr wstąpił do zakonu benedyktynów w 1018 roku. Zyskał sławę po przejściu próby ognia w 1068 roku, która była stosowana w celu rozstrzygnięcia oskarżeń o symonię przeciwko biskupowi. Wydarzenie to przyniosło mu przydomek Igneus. W trakcie swojej kariery działał jako legat papieski, pośrednicząc między przywódcami politycznymi w Niemczech i pomagając w przekazywaniu wyroków papieskich we Francji. Brał również udział w konsekracji papieża Wiktora III.
Kult
Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej. Jego beatyfikacja została potwierdzona w 1673 roku. Kościół upamiętnia go 8 lutego. Jest wspominany ze względu na swoje przewodnictwo monastyczne oraz rolę w reformowaniu dyscypliny kościelnej u boku reformatorów gregoriańskich.