Piotr II Romanow (1715–1730) był cesarzem Rosji od 1727 roku aż do swojej śmierci w wieku 14 lat. Był jedynym synem carewicza Aleksego Pietrowicza i wnukiem Piotra Wielkiego. Jego panowanie zdominowali dworscy rywale, przede wszystkim Aleksander Mienszykow, a później rodzina Dołgorukich, i naznaczone było zaniedbywaniem spraw państwowych oraz zaostrzeniem poddaństwa chłopów. Zmarł na ospę tuż przed planowanym ślubem, co zakończyło linię męską dynastii Romanowów w sukcesji agnatycznej.
Młodość



Piotr urodził się w Petersburgu w październiku 1715 roku. Jego matka zmarła krótko po jego narodzinach, a ojciec zmarł w więzieniu w 1718 roku, po tym jak został oskarżony o zdradę przez Piotra Wielkiego. Osierocony chłopiec i jego siostra byli trzymani w odosobnieniu przez dziadka, który wykazywał niewielkie zainteresowanie ich wychowaniem. Edukacja Piotra prowadzona przez kolejnych nauczycieli obejmowała historię, geografię, matematykę i języki obce, ale bardziej interesowały go polowania i uczty niż nauka.
Panowanie i upadek



Po śmierci Katarzyny I w 1727 roku Mienszykow kontrolował młodego cesarza, dopóki jego rywale nie doprowadzili do pozbawienia go stopni i wygnania na Syberię. Piotr znalazł się wówczas pod wpływem rodziny Dołgorukich i wykazywał niewielkie zainteresowanie rządzeniem. Urzędnicy unikali odpowiedzialności za ważne decyzje, flota była zaniedbywana, a dwór przeniósł się z powrotem do Moskwy. Narzeczoną Piotra, Katarzynę Dołgorukową, wybrała jej rodzina, jednak ślub nigdy się nie odbył.
