Piotr III (1728–1762) był cesarzem Rosji przez około sześć miesięcy w 1762 roku. Urodzony w Kilonii jako Karol Piotr Ulryk Holstein-Gottorp, został wyznaczony na następcę tronu rosyjskiego przez swoją ciotkę, cesarzową Elżbietę, i przeszedł na prawosławie. Objął władzę w styczniu 1762 roku i wprowadził kilka reform, jednak jego wycofanie się z wojny siedmioletniej oraz sojusz z Prusami spotkały się z szeroką krytyką. W lipcu 1762 roku obaliła go jego żona, Katarzyna II, a wkrótce potem zmarł w niejasnych okolicznościach.
Młodość





Piotr stracił rodziców we wczesnym dzieciństwie i w wieku jedenastu lat odziedziczył księstwo Holstein-Gottorp. Jego ciotka, cesarzowa Rosji Elżbieta, sprowadziła go do Rosji i w 1742 roku wyznaczyła go na swojego domniemanego spadkobiercę. W tym samym roku przeszedł na prawosławie, co pozbawiło go możliwości objęcia tronu szwedzkiego, na który wybrał go również szwedzki parlament. W 1745 roku poślubił Zofię Anhalt-Zerbst, która przyjęła imię Katarzyna. Małżeństwo nie było szczęśliwe, a małżonkowie przez większość lat spędzonych w Oranienbaumie żyli osobno.
Panowanie i obalenie




Piotr objął tron w styczniu 1762 roku i szybko wycofał wojska rosyjskie z wojny siedmioletniej, zawierając traktat pokojowy z Prusami. Krytycy uznali to za zaprzepaszczenie rosyjskich zdobyczy. Jego panowanie trwało 186 dni, po czym Katarzyna obaliła go w wyniku przewrotu pałacowego. Oficjalną przyczyną jego śmierci były hemoroidy, co wielu współczesnych, w tym Voltaire, kwestionowało. Po jego śmierci kilku oszustów podawało się za Piotra, a najsłynniejszym z nich był Jemieljan Pugaczow.
