Piotr Faber był XVI-wiecznym sabaudzkim kapłanem i teologiem, który wraz z Ignacym Loyolą i Franciszkiem Xawerem pomógł założyć zakon jezuitów. Urodzony w 1506 roku w Księstwie Sabaudii, studiował w Paryżu, gdzie nawiązał głębokie więzi duchowe ze swoimi przyszłymi towarzyszami. Znany ze swoich licznych podróży po Europie, skupiał się na osobistej reformie i duchowym przewodnictwie, a nie na debatach teologicznych. Jego oddane starania na rzecz ożywienia pobożności chrześcijańskiej poprzez rozmowę i przyjaźń uczyniły go znaczącą postacią podczas kontrreformacji katolickiej.
Życie i posługa
Po studiach w Paryżu Faber stał się jednym z pierwszych członków zakonu jezuitów, który został święcony. Podróżował szeroko po Niemczech, Hiszpanii i Portugalii, dążąc do reformy duchowieństwa i umocnienia wiary. Zamiast angażować się w intensywne spory z protestantami, wolał prowadzić ludzi poprzez Ćwiczenia Duchowne. Jego zdolność do nawiązywania relacji z ludźmi wszystkich stanów, od prostego ludu po królów, pomogła w ugruntowaniu obecności jezuitów w wielu regionach Europy.
Kult
Błogosławiony Kościoła katolickiego, Faber jest wspominany 1 sierpnia. Jest pamiętany jako skuteczny ewangelista, który wykorzystywał duchową przyjaźń do wywierania wpływu na innych. Jego dziedzictwo trwa poprzez zakon jezuitów, któremu pomógł założyć, oraz poprzez liczne powołania, które zainspirował podczas swoich podróży po kontynencie.