Piotr Artemiew był rosyjskim diakonem żyjącym pod koniec XVII wieku, który później przeszedł na katolicyzm bizantyjski. Urodzony w Suzdalu w rodzinie kapłańskiej, studiował w Moskwie, zanim w 1688 roku udał się do Wenecji, gdzie potajemnie przyjął wyznanie katolickie. Po powrocie do Moskwy i święceniu przez patriarchę Adriana, zaczął otwarcie opowiadać się za zjednoczeniem ze Stolicą Apostolską. Jego nawrócenie i późniejsza działalność religijna doprowadziły do odebrania mu święceń i ostatecznego uwięzienia, co uczyniło go jednym z wczesnych męczenników Kościoła ruskiego katolickiego.
Życie i nawrócenie
Po studiach w Słowiańsko-Grecko-Łacińskiej Akademii, Piotr udał się do Wenecji, gdzie przyjął katolicyzm. Przed powrotem do Moskwy odbył pielgrzymkę do Rzymu, aby odwiedzić papieża. Po święceniach utrzymywał kontakty z misjonarzami jezuitami. Do 1698 roku jego publiczne kazania dotyczące unii z Rzymem doprowadziły do konfrontacji z władzami kościelnymi. Mimo prób ojca, aby przekonać go do powrotu do prawosławia, Piotr pozostał wierny swojej nowej wierze.
Uwięzienie i śmierć
W wyniku decyzji soboru, Piotr został odwołany z urzędu i poddany anatemie. Początkowo został wysłany do klasztoru Waszkowskiego, gdzie przebywał w ścisłej izolacji bez dostępu do przyborów piśmienniczych. W tym okresie kontynuował obronę swoich przekonań i krytykę przeciwników. Później został przeniesiony do klasztoru Solowieckiego, gdzie zmarł w 1700 roku.
Kult
Piotr jest wspominany jako błogosławiony męczennik w Kościele ruskim katolickim. Jest czczony za odmowę wyrzeczenia się katolickich przekonań mimo konfrontacji z potępieniem kościelnym i izolacją fizyczną.