Piotr Acotanto był weneckim mnichem żyjącym w XII wieku, uznanym przez Kościół katolicki za błogosławionego. Urodzony około 1150 roku w szlacheckiej rodzinie, poświęcił życie służbie ubogim poprzez ogromne akty miłosierdzia. Słynął z tego, że podczas burz wypływał łodzią, aby dostarczać żywność i zapasy potrzebującym. Dążąc do bardziej ascetycznego życia, wstąpił do benedyktynów w San Giorgio, gdzie ostatecznie żył jako pustelnik. Zmarł w Wenecji 23 września 1187 roku, po uprzednim przepowiedzeniu daty swojej śmierci.
Życie i ascetyzm
Po rozdaniu majątku swojej rodziny potrzebującym, Piotr wstąpił do zakonu benedyktynów. Przyjął życie skrajnego ubóstwa i pokory, wykonując proste prace, takie jak przynoszenie wody czy opieka nad ogrodami. W ostatnich latach życia żył jako pustelnik w małej chatce niedaleko klasztoru, praktykując częste posty i samopoświęcenie aż do śmierci.
Kult i dziedzictwo
Jest czczony jako cudotwórca, a jego niezniszczalne ciało odkryto w 1250 roku. Został oficjalnie ogłoszony błogosławionym przez papieża Klemensa XIII w 1759 roku. Jego relikwie były wielokrotnie przenoszone z powodu zmian politycznych, aż w końcu spoczęły w kościele Santi Gervasio e Protasio. Uważany jest za współpatrona Wenecji, a jego wspomnienie obchodzi się 26 sierpnia lub 23 września.