Piotr (Zwieriew) był prawosławnym arcybiskupem i męczennikiem, który sprawował funkcję biskupa diecezji woroneżskiej i zadońskiej w Związku Radzieckim. Urodzony w Moskwie w 1878 roku, kontynuował zaawansowane studia teologiczne i awansował w hierarchii monastycznej, stając się archimandrytą. W trakcie swojej służby piastował różne stanowiska, w tym pełnił funkcję misjonarza oraz biskupa w kilku regionach. Był znany ze swoich wpływowych kazań oraz wysiłków na rzecz wspierania wiernych w czasach intensywnych prześladowań religijnych i trudności społecznych.
Kariera kościelna

Po ukończeniu edukacji teologicznej Piotr służył jako nauczyciel i przełożony klasztoru. Został konsekrwowany na biskupa w 1919 roku przez patriarchę Tichona. Podczas sprawowania rządów w Woroneżu stał się znaczącą postacią, zachęcając do tradycyjnego śpiewu liturgicznego i pomagając wielu wiernym powrócić do Kościoła Patriarchalnego. Jego popularność i wpływy często przyciągały uwagę władz radzieckich, które postrzegały jego więź z ludem jako zagrożenie dla ich kontroli.
Prześladowania i śmierć

Rząd radziecki wielokrotnie atakował Piotra, co prowadziło do licznych aresztowań i okresów uwięzienia. W 1927 roku został skazany na dziesięć lat więzienia za działalność kontrrewolucyjną, zarzut wynikający z jego kontaktów z wiernymi. Został wysłany do Specjalnego Obozu Przeznaczenia na Solowetkach, gdzie pracował w magazynie żywności. Zmarł w 1929 roku na wyspie Anżerskiej podczas odbywania wyroku.
Kult
Piotr jest czczony jako Nowy Męczennik w tradycji prawosławnej. W sierpniu 2000 roku Rada Hierarchów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego oficjalnie uznała go za jednego z Nowych Męczenników Rosji. Jest wspominany za niezłomność w wierze mimo ciężkich trudności i uwięzienia, których doświadczył pod reżimem radzieckim.
