Pin-up to model, której masowo produkowane obrazy i fotografie cieszą się szeroką popularnością w kulturze popularnej danego społeczeństwa. Takimi modelkami są zazwyczaj artystki glamour, aktorki lub modelki, a ich wizerunki tworzono z myślą o nieformalnej, dekoracyjnej ekspozycji, często przypinanej do ściany. Od lat czterdziestych XX wieku w Stanach Zjednoczonych zdjęcia pin-up girls określano również mianem cheesecake, a termin ten po raz pierwszy odnotowano w języku angielskim w 1941 roku.
Początki
Obrazy pin-up mają korzenie w teatrze XIX wieku, gdzie artystki burleski i aktorki wykorzystywały fotograficzne kartki do reklamowania swoich przedstawień. Karty te znajdowano za kulisami, a także przypinano lub wykładano w różnych miejscach teatru. W Europie przed I wojną światową takie postacie jak Miss Fernande były jednymi z pierwszych pin-up w nowoczesnym znaczeniu, a ich zdjęcia cieszyły się popularnością wśród żołnierzy po obu stronach konfliktu. Później artyści, tacy jak Charles Dana Gibson, tworzyli wyidealizowane rysunki, między innymi Gibson Girl, a magazyn „Esquire” publikował powszechnie znane Vargas Girls.
Popularność w czasie wojny
Podczas II wojny światowej wizerunki pin-up rozpowszechniły się szeroko wśród żołnierzy. Plakat z Betty Grable był powszechny w szafkach żołnierzy, a Vargas Girls wysyłano w dużych ilościach do amerykańskich żołnierzy za granicą. Rysunki malowano także jako nose art na wielu bombowcach i myśliwcach, gdzie były zazwyczaj postrzegane jako symbole szczęścia, a nie jako obrazy negatywne. Pin-up z tego okresu często kojarzy się z klasycznym stylem lat czterdziestych.
Spory i dziedzictwo
Pin-up były przedmiotem dyskusji o ich znaczeniu kulturowym. Niektórzy autorzy, w tym Maria Buszek, twierdzili, że dały modelkom sposób na wyrażanie własnej tożsamości seksualnej, podczas gdy krytycy uważali, że obrazy te obniżały standardy kobiecości, sprowadzając kobiety do roli przedmiotów. Istnieją także męskie odpowiedniki, znane jako beefcake. Pin-up pozostaje uznanym elementem kultury popularnej, a współcześni artyści kontynuują tę tradycję.