Pimen był chrześcijańskim mnichem żyjącym w IV wieku i jednym z najbardziej wpływowych Ojców Pustyni. Mieszkając w Egipcie, był znaczącą postacią w klasztorze w Scetis, zanim został zmuszony do przeniesienia się do Terenuthis w wyniku najazdów na jego wspólnotę. Jest powszechnie uznawany za autorytet najczęściej cytowany w Apophthegmata Patrum, zbiorze sentencji pustelników. Zamiast być definiowanym przez surową ascezę, był ceniony za współczujące przewodnictwo i rolę mądrego duchowego lidera dla swoich współbraci mnichów.
Życie i mądrość


Podczas pobytu w Scetis, a później w pobliżu Nilu, Pimen stał się kluczowym źródłem mądrości dla wspólnoty monastycznej. Zauważano go łagodnym usposobieniem, często przedkładając miłosierdzie nad surową dyscyplinę. Wolał prowadzić innych własnym przykładem, zamiast poprzez surowe przepisy, słynąc z rady, aby inni stawali się przykładami, a nie ustawodawcami. Jego zdolność do zapamiętywania i zachowywania nauk rówieśników pomogła zapewnić przetrwanie zbiorowej mądrości tradycji pustynnej.
Kult


Uznawany za świętego w wschodnich tradycjach chrześcijańskich, Pimen jest wspominany 27 sierpnia. Jego dziedzictwo trwa dzięki obszernej kolekcji jego sentencji, które podkreślają znaczenie pokonywania namiętności, a nie tylko karania ciała. Pozostaje znaczącą postacią w historiach wczesnego chrześcijańskiego monastycyzmu i jest czczony w różnych tradycjach prawosławnych i katolickich.
