factograf
PL
Zaloguj się

włoski kardynał, archeolog i założyciel zgromadzenia zakonnego

Pier Marcellino Corradini

  • 1 min czytania
  • W 12 językach
  • 4 obrazy
  • Artykuł autorski Factograf
Pier Marcellino Corradini

Pier Marcellino Corradini był wpływowym włoskim prelatem i archeologiem, który żył w latach 1658–1743. Urodzony w Sezze, awansował w hierarchii kurii rzymskiej, stając się kardynałem i titularnym arcybiskupem Aten. W trakcie swojej kariery piastował kilka znaczących stanowisk, w tym pełnił funkcję kamerlego Kolegium Kardynalskiego oraz prefekta Kongregacji Soboru. Poza obowiązkami administracyjnymi był ceniony za swoją wiedzę z zakresu prawa cywilnego i kanonicznego.

Kariera kościelna

Portret kardynała Pier Marcellino Corradiniego
Portret kardynała Pier Marcellino Corradiniego

Po studiach prawniczych i archeologicznych w Rzymie, Corradini wstąpił w służbę papiestwa. Służył jako audytor u kardynała Pamphilj, a później piastował różne funkcje w ramach Sygnatury Apostolskiej i Penitencjarni Apostolskiej. W 1712 roku został podniesiony do godności kardynała i uczestniczył w kilku konklawe. Podczas sprawowania urzędu aktywnie bronił autorytetu papiestwa przed ingerencją polityczną ze strony Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Dziedzictwo religijne

Pier Marcellino Corradini
Pier Marcellino Corradini

W 1717 roku założył zgromadzenie zakonne poświęcone nauczaniu religijnemu dziewcząt, znane jako Siostry Kolegium Świętej Rodziny. Wspólnota ta rozrosła się od tego czasu na cały świat, działając w takich krajach jak Meksyk, Wielka Brytania i Kenia. Corradini zmarł w Rzymie w 1743 roku i został pochowany w Santa Maria in Trastevere.

Kult

Grób kardynała Corradiniego
Grób kardynała Corradiniego

Proces beatyfikacyjny rozpoczął się pod koniec XX wieku. Po zakończeniu etapu diecezjalnego, w 2021 roku papież Franciszek oficjalnie uznał go za czczonego jako Venerabilis (Wenerybilny).

W 12 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 23 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy