Piamun była żyjącą w IV wieku w Egipcie dziewicą, która prowadziła życie monastyczne, pozostając w domu swojej matki. Zachowywała codzienny post aż do zmierzchu, dzięki czemu otrzymała dar proroctwa. Poprzez swoje modlitwy skutecznie pośredniczyła w pojednaniu między dwiema wioskami. Jej życie i czyny zostały spisane przez pisarza Palladiusza, a w tradycji prawosławnej jest uznawana za świętą.
Życie i czyny
Żyjąc jako pustelnica w domu rodzinnym, Piamun poświęciła się ascetyzmowi. Jej zdyscyplinowany post doprowadził do obdarzenia jej zdolnościami proroczymi. Wykorzystywała swój duchowy wpływ, aby zaprowadzić pokój w lokalnych społecznościach, działając konkretnie jako mediator w celu rozwiązania konfliktów między dwiema różnymi wioskami.
Kult
Kościół prawosławny czci ją jako świętą. Jej pamięć jest upamiętniana podczas konkretnych świąt w dniach 2 i 3 marca. Jej relacja historyczna przetrwała dzięki pismom Palladiusza, które zachowały jej dziedzictwo dla późniejszych pokoleń wiernych.