Peregryna Rzymska była wczesnochrześcijańską męczennicą żyjącą pod koniec III i na początku IV wieku. Urodzona w Lusytai, jako młoda dziewczyna udała się do Rzymu, gdzie prawdopodobnie była związana ze świętą Neżą. Podczas prześladowń za panowania cesarza Dioklecjana czternastoletnia służąca odmówiła wyrzeczenia się wiary, co doprowadziło do jej śmierci w wyniku ciężkich pobić kijami i łańcuchami. W tradycji katolickiej czczona jest jako święta, a jej wspomnienie przypada na 5 października.
Życie i śmierć


Peregryna urodziła się około 290 lub 299 roku w Lusytai. Po przybyciu do Rzymu, za panowania Dioklecjana, stanęła przed wyrokiem śmierci za swoje chrześcijańskie przekonania. Zmarła w mieście, prawdopodobnie w 304 lub 313 roku. Pierwotnie została pochowana w katakumbach Pryscylli, gdzie w jej grobie umieszczono mały kielich zawierający jej krew.
Relikwie i kult

Jej szczątki zostały przeniesione z rzymskich katakumb do Lublany w 1660 roku, gdzie była czczona jako opiekunka przed Turkami. Później jej relikwie przeniesiono do Smlednika, a ostatecznie do Tunjice w 1796 roku. W Tunjice jej szkieletowe szczątki znajdują się w relikwiarzu pod głównym ołtarzem.
