Pelagius II był urodzonym w Rzymie papieżem i kapłanem, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 579 roku do śmierci w 590 roku. Prawdopodobnie pochodził z rodu Ostrogotów i był synem Winigilda; po Benedykcie I sukcesję w papieństwie przejął on sam. Podczas swojego pontyfikatu dążył do stabilizacji regionu poprzez negocjowanie rozejmów z Longobaridami oraz poszukiwanie pomocy u cesarza Maurycego. Jest zapamiętany z wysiłków na rzecz pojednania Kościoła w Mediolanie z Rzymem oraz z pracy administracyjnej w mieście.
Życie i działalność

Jako papież, Pelagius II mierzył się z różnymi wyzwaniami politycznymi i religijnymi. Dążył do uzyskania wsparcia cesarskiego w celu opanowania lokalnych napięć i pracował nad zmniejszeniem podziałów między Rzymem a Mediolanem. Opowiadał się również za celibatem duchownych i sprzeciwiał się używaniu tytułu patriarchy ekumenicznego. Do jego dziedzictwa architektonicznego należy polecenie budowy bazyliki San Lorenzo. Zmarł w Rzymie w 590 roku po tym, jak zaraził się dżumą.
Kult
Uznawany za świętego, jest czczony w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzi się 7 lutego. Jego znaczenie historyczne wynika z roli pisarza oraz wysiłków dyplomatycznych podejmowanych w okresie znaczących przemieszczeń ludności i konfliktów we Włoszech.
