Patapios był chrześcijańskim ascetą żyjącym w IV wieku, urodzonym w Tebach w rzymskim Egipcie w bogatej rodzinie. Początkowo żył jako pustelnik na pustyni, gdzie zgromadził rzeszę wyznawców szukających jego duchowego przewodnictwa i nauk. Później przeniósł się do Konstantynopola, gdzie nawiązał relacje z innymi świętymi, w tym z Varasem i Ravoulasem. Ostatecznie osiadł w regionie Blachernae, aby założyć Klasztor Egipcjan, gdzie spędził resztę swoich dni i zmarł.
Życie i śmierć


Po wczesnych latach spędzonych jako pustelnik na pustyni, Patapios przeniósł się w okolice Konstantynopola. W tym regionie założył wspólnotę monastyczną w pobliżu Xero Oros. Jego życie charakteryzowało się głębokim ascetyzmem, a pamięć o nim przetrwała dzięki jego duchowemu wpływowi na tych, którzy szukali jego rad. Zmarł w założonym przez siebie klasztorze, pozostawiając po sobie dziedzictwo monastycznej pobożności.
Relikwie i kult


Patapios jest czczony jako patron osób cierpiących na wodobrzuz. Jego szczątki były wielokrotnie przenoszone w celu ich ochrony, a ostatecznie ukryto je w jaskini na górze Geraneia, aby uniknąć podboju osmańskiego. Po odkryciu jaskini w 1904 roku, w tym miejscu założono klasztor. Wyznawcy odwiedzają jaskinię w pobliżu Loutraki w Grecji, aby się modlić oraz zbierać świętą wodę lub olej.
