Paschalis I był papieżem rzymskim i władcą Państwa Kościelnego, który sprawował rządy od 817 roku aż do śmierci w 824 roku. Pochodził z arystokratycznej rodziny w Rzymie, a wcześniej pełnił funkcję opata zarządzającego klasztorem dla pielgrzymów. Jego pontyfikat charakteryzował się znaczącymi projektami architektonicznymi oraz złożonymi relacjami politycznymi z Cesarstwem Karolińskim, w tym koronacją Lotara I na cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Jest zapamiętany dzięki wspieraniu mnichów ikonofilów uciekających przed prześladowaniami w Bizancjum oraz szeroko zakrojonej odbudowie kilku rzymskich bazylik.
Życie i panowanie

Po wyborze na następcę po śmierci Stepsana IV, Paschalis dążył do utrzymania suwerenności papieskiej. Radził sobie z intensywnymi napięciami politycznymi, w tym z powstaniem rzymskiej szlachty, które ostatecznie stłumił. Jego panowanie wiązało się z bliskimi relacjami z cesarzem Ludwikiem Pobożnym, choć mierzył się również z tarciami ze strony syna cesarza, Lotara I. Podczas sprawowania władzy wykorzystywał budowę kościołów do podkreślania niezależności i autorytetu papiestwa.
Dziedzictwo architektoniczne

Jako płodny budowniczy, Paschalis odnowił kilka ważnych bazylik w Rzymie, takich jak Santa Maria Maggiore i Santa Cecilia. Zatrudniał bizantyjskich mozaicystów, którzy uciekli przed ikonoklazmem, co doprowadziło do powstania misternej dekoracji w odbudowywanych przez niego kościołach. Przypisuje mu się również przeniesienie relikwii świętej Cecylii do nowej bazyliki w dzielnicy Zatybrze (Trastevere).
Kult

Paschalis jest czczony jako święty w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Choć rzymska kuria odmówiła mu pochówku w Bazylice św. Piotra ze względu na jego surowe rządy, został pochowany w bazylice Santa Prassede. Jego wspomnienie obchodzi się 11 lutego.
