Parmenas był wczesnochrześcijańskim diakonem wspomnianym w Dziejach Apostolskich. Był szóstą osobą wymienioną wśród siedmiu diakonów wybranych do służby w pierwotnym Kościele. Według tradycji historycznej pełnił funkcję głosiciela Ewangelii w Azji Mniejszej. Jest uznawany za świętego w kilku tradycjach chrześcijańskich, w tym w Kościele katolickim, prawosławnym i anglikańskim.
Życie i posługa
Jako jeden z siedmiu pierwotnych diakonów, Parmenas odegrał fundamentalną rolę w wczesnym Kościele. Niektóre tradycje identyfikują go jako biskupa Soli, choć uczeni spierają się, czy lokalizacja ta znajdowała się na Cyprze, czy w Cilicji. Uważa się, że przed śmiercią szerzył nauczanie chrześcijańskie w całej Azji Mniejszej.
Śmierć i kult
Parmenas zmarł w 98 roku podczas prześladowań prowadzonych przez cesarza Trajana w Filipach. Jest czczony jako męczennik za wiarę. W kalendarzu liturgicznym jego wspomnienie przypada na 23 stycznia, dzień, w którym jest celebrowany wraz z trzema innymi diakonami.