Paraskiewa Polacka była legendarną XIII-wieczną księżniczką z Połocka, czczoną jako święta zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Według późniejszych kronik była córką Ragnivalda i żyła jako mniszka, spędzając siedem lat w cerkwi Zbawiciela w Połocku, zanim udała się do Rzymu. Według przekazów zmarła w Rzymie w 1239 roku po otrzymaniu relikwii Krzyża Świętego od papieża Aleksandra VI. Choć jej historyczne istnienie jest przedmiotem debat badaczy, została kanonizowana w 1273 roku po przeprowadzeniu przez papieża Grzegorza X dochodzenia w sprawie przypisywanych jej cudów.
Debata historyczna
Historycy kwestionują istnienie Paraskiewy, sugerując, że jej tożsamość mogła zostać utożsamiona z innymi postaciami. Niektórzy uczeni twierdzą, że może ona być postacią złożoną z kilku kobiet, takich jak Eufrosynia Polocka, Praksedis Rzymianka lub Eupraksja. Te różne tożsamości, odnotowane w kronikach z XVI wieku, prawdopodobnie z czasem połączyły się w jedną legendarną postać.
Kult
Jest czczona w Kościołach katolickim i prawosławnym. Tradycja głosi, że wysłała fragment Świętego Krzyża do Połocka, który umieszczono w relikwiarzu w kształcie krzyża. Jej status świętej został oficjalnie uznany w 1273 roku po tym, jak Stolica Apostolska przeanalizowała cuda przypisywane jej.