Panagos Sisinis był lokalnym urzędnikiem i ojcem mieszkającym w Gastouni w okresie drugiego Frankokratia. Służąc jako przedstawiciel lokalnej ludności pod panowaniem weneckim, piastował stanowisko o znacznym znaczeniu, obejmujące obowiązki sądowe i gospodarcze. W 1716 roku, po osmańskim odzyskaniu Peloponezu, był zmuszany do wyrzeczenia się wiary chrześcijańskiej, ponieważ jego zmarli rodzice przeszli na islam. Odmówił wyparcia się swoich przekonań, co doprowadziło do jego egzekucji przez ścięcie 1 marca 1716 roku.
Życie i śmierć
Jako szanowany przywódca, Panagos był uznawany zarówno przez władze greckie, jak i weneckie. Dokumenty historyczne z początku XVIII wieku potwierdzają jego status jako głowy rodziny. Po odmowie konwersji został stracony wraz z około pięćdziesięcioma innymi chrześcijanami. Jego ciało było znęcanie się przez trzy dni, zanim pozwolono na jego pochowanie w starym kościele świętego Mikołaja.
Kult
Kościół prawosławny czci go jako nowomęczennika. Jego pamięć, wraz z innymi męczennikami z tego samego okresu, została oficjalnie przywrócona w 2007 roku. Wspomina się go 9 marca, często wraz z kapłanem Christosem i innymi bezimiennymi męczennikami, którzy zginęli podczas tych samych wydarzeń w Gastouni.