Pamfilo z Sulmony był VII-wiecznym biskupem sprawującym opiekę nad regionami Sulmona i Corfinio. Urodzony w Abruzji, po przyjęciu chrześcijaństwa doświadczył odrzucenia ze strony swojego pogańskiego ojca. Po wyborze na biskupa w 682 roku, zyskał sławę dzięki swojej hojności oraz staraniom o ewangelizację Longobardów. Mimo oskarżeń o ariańskie przekonania wysuniętych przez członków swojego duchowieństwa, został oczyszczony ze wszystkich zarzutów przez papieża Sergiusza I, który przekazał mu jałmużnę na wsparcie ubogich w jego diecezji.
Życie i posługa
Podczas sprawowania urzędu Pamfilo koncentrował się na szerzeniu wiary wśród napływających ludów longobardzkich. Zmarł w pobliżu Corfinio około roku 700. Jego służba religijna charakteryzowała się oddaniem działalności charytatywnej, co zostało uznane przez papieża po rozstrzygnięciu sporów prawnych dotyczących jego poglądów teologicznych.
Kult i dziedzictwo
Jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej. Jako patron kilku miast, w tym Spoltore, Scerni i Ocre, jest upamiętniany w różnych poświęconych mu kościołach. Jego relikwie znajdują się w katedrze w Sulmonie, która nosi jego imię.