Palamon był egipskim pustelnikiem żyjącym na początku IV wieku. Jest przede wszystkim znany jako duchowy mentor Pachomiusza Wielkiego, człowieka, który ostatecznie ustanowił monastycyzm wspólnotowy (cenobityzm) w Egipcie. Choć Palamon początkowo wahał się przyjąć młodego Pachomiusza ze względu na jego wiek, ostatecznie zgodził się prowadzić go przez surowe życie pustelnicze. Dzięki swoim naukom Palamon pomógł położyć fundamenty pod zorganizowane wspólnoty monastyczne w tym regionie.
Życie i mentorstwo
Po dziesięcioletnim szkoleniu Pachomiusza na pustyni, obaj mężczyźni założyli monastyczną siedzibę w Tebaidzie w Tavennysi. Palamon pozwolił ostatecznie Pachomiuszowi na samodzielne życie, choć młodszy mnich nadal kierował się wskazówkami swojego mentora przez całe życie Palamona. Przed śmiercią około 330 roku, Palamon udzielił błogosławieństwa na założenie klasztoru w Tavennysi, przepowiadając jego znaczący wpływ w przyszłości.
Kult
Uznawany za czczonego świętego monastycznego, Palamon jest honorowany zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Wspomina się go jako duchowego przywódcę i postać, która miała wpływ na rozwój monastycyzmu wspólnotowego. Jego dziedzictwo jest związane z trwałym wpływem zorganizowanych reguł monastycznych jego ucznia.