Paisjij Galicki był wschodniochrześcijańskim mnichem i archimandrytą, który sprawował funkcję przeora klasztoru owińskiego. Żyjąc w XV wieku, zyskał znaczną sławę dzięki swojemu przywództwu, co sprawiło, że klasztor został przemianowany na jego cześć na klasztor Paisijowo-Galicki. Pełnił rolę duchowego przewodnika dla przedstawicieli szlachty i skutecznie zabiegał u Wielkiego Księcia Moskiewskiego o oficjalną ochronę dla swojej wspólnoty zakonnej.
Życie i służba
Jako przeor klasztoru owińskiego, Paisjij zarządzał wspólnotą w okresie przemian politycznych. Podróżował do Moskwy z świętą ikoną, aby prosić Wielkiego Księcia Wasylego II o ochronę dla klasztoru. Podróż ta została uświetniona uroczystą procesją prowadzoną przez Wielkiego Księcia i metropolitę Jonę, co zaowocowało wydaniem oficjalnych dokumentów zabezpieczających klasztor przed zewnętrznymi atakami.
Kult
Święty jest wspominany jako czczona postać monastyczna. Jego relikwie znajdują się w cerkwi Wniebowzięcia w klasztorze, którym niegdyś kierował. Historyczne opisy jego wyglądu wspominają, że posiadał krętą, rozwidloną brodę, podobną do brody Makarego Żełtowodzkiego, i zazwyczaj przedstawiano go w szatach zakonnych.