Pafnucy Borowski był rosyjskim mnichem i przeorem żyjącym w XV wieku w regionie Borowa. Urodzony w pobożnej rodzinie, wstąpił do życia zakonnego w 1414 roku w klasztorze Pokrowski, gdzie ostatecznie sprawował funkcję przeora i duchowego ojca. W 1444 roku założył klasztor Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Borowie, zlecając budowę kamiennego kościoła, który zdobiły freski słynnego ikonografa Dionizego. Jego długa kariera monastyczna trwała ponad sześćdziesiąt lat, podczas których był mentorem dla kilku znamiennych postaci religijnych.
Życie i działalność
Po szkoleniu u ucznia Sergiusza Radoneżskiego, Pafnucy objął przywództwo w klasztorze Pokrowskim. Później w życiu, po okresie choroby, przeszedł do wielkiego schematu. Jego fundacja położona u zbiegu rzek Istriema i Protwa stała się ważnym miejscem religijnym. Choć jego dyscyplina monastyczna była wysoko ceniona, niektórzy współcześni krytycy, tacy jak Maksym Grek, kwestionowali jego zarządzanie zasobami klasztornymi oraz relacje z wiernymi.
Kult
Święty został kanonizowany przez Sobór Makarego w 1547 roku. W Kościele prawosławnym wspomina się go 1 maja. Jego życie i śmierć zostały udokumentowane przez jego uczniów, w tym biskupa Wasilija Rostowskiego, co zapewniło zachowanie jego dziedzictwa poprzez pisane hagiografie. W ostatnich latach w Borowie, w pobliżu miejsca jego dawnego klasztoru, wzniesiono pomnik z brązu, aby uczcić jego pamięć.