Pachomius z Nerekhty był wschodnioortodoksyjnym hegumenem żyjącym w XIV wieku, urodzonym w rodzinie kapłańskiej we Włodzimierzu. Po wstąpieniu w życie zakonne w wieku 21 lat, został ordynowany na diakona, a później na hieromoncha. Służył jako pierwszy przełożony odnowionego klasztoru Konstantyńskiego, a ostatecznie założył męską wspólnotę monastyczną w pobliżu Nerekhty. Szukając samotności w późniejszych latach życia, wzniósł kościół Trójcy Świętej, w którym zmarł w 1384 roku. W tradycji prawosławnej uznawany jest za czczonego świętego.
Życie i posługa

Urodzony jako Iakow Ignatyew, od najmłodszych lat studiował teksty święte. Po śmierci ojca wstąpił do klasztoru w pobliżu Włodzimierza. Po przyjęciu imienia Pachomius awansował w hierarchii duchownej, zostając ordynowanym przez biskupa Aleksyja Włodzimierskiego. Kierował odrodzonym klasztorem Konstantyńskim, zanim przeniósł się w odległe okolice Nerekhty, aby założyć nowe osiedle i zbudować kościół.
Kult i relikwie

W 1675 roku odkryto jego niezniszczalne relikwie, co doprowadziło do powszechnego kultu ze względu na doniesienia o cudach. Nad jego szczątkami w katedrze Trójcy Świętej umieszczono kamienny grób. Obecnie jego relikwie stanowią ważne miejsce święte, przyciągające wielu pielgrzymów do odnowionego klasztoru i jego kościoła Trójcy Świętej.
