Pabo Post Prydain był postrzymskim władcą z krainy Old North, zapamiętanym jako święty. Znany jako Filar Brytanii ze względu na swoją odwagę w walce z Piktończykami i Szkotami, według przekazów uciekł ze swojego północnego królestwa około 460 roku i osiadł na Anglesey. Genealogie historyczne łączą go z wieloma królewskimi i świętymi rodami, w tym z jego wnukami: Deiniolem, Asaphem i Tysilio. Tradycja sugeruje, że po zakończeniu panowania wstąpił w życie zakonne, stając się ostatecznie założycielem kościoła w miejscu, w którym został pochowany.
Życie i pochodzenie
Walijskie genealogie identyfikują go jako potomka Coela Hen. Jego powiązania rodzinne były rozległe, w tym córka, która według przekazów wyszła za Maelgwn Gwynedd. Jego dzieci również odgrywały role we wczesnej historii chrześcijaństwa; jego syn Sanctan udał się do Irlandii, aby założyć Kilnasantan. Choć dokładne daty jego życia są przedmiotem sporów, prawdopodobnie był aktywny pod koniec V wieku.
Kult i dziedzictwo
Tradycyjnie jest kojarzony z założeniem kościoła św. Pabo w Llanbabo. Na cmentarzu opactwa wzniesiono czternastowieczny kamienny krzyż przedstawiający króla, aby go uczcić. Pomnik ten, odkryty w XVII wieku, zawiera inskrypcję identyfikującą go jako wyznawcę (confessor). Jest czczony jako święty, a jego wspomnienie przypada 9 listopada.