Ozeasz był prorokiem z VIII wieku p.n.e. z królestwa Izraela. Uznaje się go za głównego autora Księgi Ozeasza, która stanowi część Dwunastu Małych Proroków. Jego posługa trwała około sześćdziesięciu lat, co czyni go jedynym prorokiem jego epoki, który pozostawił po sobie spisane słowa. Jego przesłania prorocze często łączyły ostrzeżenia przed nadchodzącą zagładą z obietnicami przyszłej odnowy, wykorzystując jego własne życie osobiste jako symboliczną reprezentację relacji między Bogiem a ludem Izraela.
Życie i posługa


Urodzony w zjednoczonym królestwie Izraela, Ozeasz żył za panowania Jeroboama II i Ozjasza. Jego małżeństwo z Gomer, kobietą niewierna mu, służyło jako żywa metafora bałwochwalstwa Izraela i złamanego przymierza z Bogiem. Poprzez swoją rodzinę, w tym dzieci o symbolicznych imionach, ilustrował duchowe wyobcowanie między bóstwem a narodem. Według tradycji talmudycznej był uważany za wybitnego proroka swoich czasów.
Kult i dziedzictwo


W myśli chrześcijańskiej relacja między Ozeaszem a jego żoną jest postrzegana jako typ więzi między Chrystusem a Kościołem. Jego historia podkreśla tematy odkupienia i Bożego przebaczenia. Jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 17 października oraz 30 października. Tradycja głosi, że został pochowany w Safed po tym, jak poprosił, aby jego ciało zostało przeniesione na wielbłądzie.
