Oton z Pulii był franciszkaninem żyjącym w Istrii na początku XIII wieku. Jako członek zakonu założonego przez św. Antoniego z Padwy, był znany ze swojego głębokiego oddania życiu franciszkańskiemu. Choć jego dokładne pochodzenie pozostaje niepewne, relacje historyczne określały go różnie: jako Teutona lub Iliryjczyka. Zmarł w Puli 14 grudnia 1241 roku i jest wspominany ze względu na przypisywaną mu cnotę oraz liczne uzdrowienia odnotowane w średniowiecznych kronikach.
Życie i cuda
Zachowało się niewiele pewnych szczegółów dotyczących jego życia, ale był on wczesnym członkiem franciszkańskiego klasztoru w Puli. Średniowieczni kronikarze odnotowali liczne cuda, których dokonał, w tym przywracanie wzroku niewidomym oraz uzdrawianie osób z niepełnosprawnościami fizycznymi od urodzenia. Jedna z istotnych relacji opisuje, jak przy jego grobie przywrócił wzrok chłopcu. Przypisuje mu się również uzdrowienie kapłana imieniem Ivan, który przez wiele lat cierpiał na paraliż ręki.
Kult
Lokalna ludność w Puli i okolicznym regionie Istrii od dawna czci go jako uzdrowiciela. Choć Kościół katolicki nie potwierdził formalnie jego beatyfikacji, tradycyjnie określa się go mianem błogosławionego. Jego pamięć jest czczona corocznie w trzecią niedzielę Adwentu, co odpowiada dacie jego śmierci. Upamiętnienie to pozostaje ważną lokalną tradycją, szczególnie w kościele franciszkańskim w Puli.